Nigar Familsoy

O, iqtisadiyyatı yad bir kostyum kimi çıxarıb atdı. Və mənfəəti izah etməyə ehtiyac olmayan emalatxana sükutunu seçdi — orada sadəcə işığı duymaq kifayətdir. Rəqəmlərin artıq xilas etmədiyi, formulların quşlara, heyvanlara, yuxulara və kətandakı barmaq izlərinə çevrildiyi yerdə. Akademiyanı bitirdi, amma məktəbə yox — özünə sadiq qaldı. Onun əsərləri üslub deyil — həyatın sıxılmış halıdır: pıçıltıdan qışqırıqa qədər. O, duyğu ilə çəkir, dərisi ilə — bəzən isə dırnaqları ilə. O, dərinlikdən qorxmayanlardandır. Özündən qorxmayanlardandır. O — zahiri haqqında deyil. O — içəridə ağrıyan, amma deyilə bilən şey haqqındadır.