YAZƏM
YAZƏM
Sükut hər sözdən daha dürüst danışanda
YAZƏM — bu jest, dil, daxili etirafdır ki, burada həssaslıq mədəni mövqeyə çevrilir.
Bu aynadır. O mühakimə etmir. O göstərir.
Həssaslıqda — bizim əsas gücümüz.
Silence
Donmuş bədənlər, uzaqlaşma, boğuq rənglər. Etirafdan əvvəlki daxili fasilə.
Tension
Deformasiya olunmuş bədənlər, aqressiv jest, daxili partlayış. Söylənilə bilməyən fəryad.
Ritual
Maskalar, qədim simvollar, arxetiplər, şaman kodları. Vizual dil vasitəsilə mənbəyə qayıdış.
Light
Ümid, istilik, qəbul. Çiçəklər, quşlar, yumşaq formalar. Bağışlama yolu ilə özünə yol.
YAZƏM aynadır. O mühakimə etmir. O göstərir. Onun gücü də buradadır.
Şuşa
O formalar arasındakı qırılmaları yazır. Onun obrazları varlıq deyil — haldır. Əliyev reallıqla simvolik olanın sərhədinin ağrıya çevrildiyi yerdə işləyir. Onun rəsmi bir hekayə deyil — izdir. Azad olmağa çalışaraq insan olaraq qalmağın izidir. Onun fiqurları — artıq dözə bilməyən bir bədənə yığılmış daxili “mən”in qırıntılarıdır. Quşlar, maskalar, hibrid varlıqlar — fantaziya deyil, sıxışdırılmışın vizual dilidir. O, dünyanı çəkmir — bu dünyanın içindən necə kəsdiyini göstərir. Əsərlərindəki rəng əhvalı çatdırmır — narahat edir, silkələyir, ifşa edir. Xətt — hisslərin ağırlığı altında dağılmağa məhkum formanı saxlamaq cəhdidir. Sayyar cavab axtarmır. O, şəxsi ilə ictimai arasında yaranmış çatlağı qeydə alır. Bədənlə rol arasında. Olmaq istədiyinlə, olmağa icazə verilən arasında. Və məhz bu çatda — YAZƏM doğulur.
Sumqayıt
O çəkmir — o püskürür. Onun üçün rəng — səssizliyin astanasındakı bir qışqırıqdır. Hər fırça izi — yaddaşın yanığı kimi, yaşanmışın, unudulmamışın izidir. Onun kətanları — bir vəhy rituallarıdır. Baxan şəxs sanki sözlə ifadə olunmayanın yaşadığı bir çatın içinə boylanır. Asiman sərhəddə işləyir — daxili pıçıltı ilə vizual partlayış arasında. Onun rəsmi hekayə deyil — partlayışdır. O, ağrını təhlil etmir — onunla nəfəs alır. Hər bir əsər sanki soruşur: “Bunu doğrudan hiss etmək istəyirsən?” Əgər cavab “bəli”dirsə — artıq geri dönüş yoxdur. Asiman gözəlliyi axtarmır — o, həqiqəti axtarır.
Baki
Roza sənətə bulağa yaxınlaşan kimi gəldi — tələsmədən, minnətdarlıqla, içinə yönəlməklə. O, keçmişi inkar etmədi — onu yenidən dərk etdi. İqtisadiyyatı arxada qoydu, amma əsas olanı özü ilə apardı: struktur hissini. Sadəcə hesablamanı intuisiya ilə əvəzlədi. Onun emalatxanasında harmoniya nəfəs alır. Torpaqdan, yuxudan, otlardan, buludlardan boy verən formalar. Roza rəsmləri çəkmir — onları becərir. Onun hər əsəri bağça kimidir: vəhşi, səmimi, diri. O eşidir necə boya kətana yatır, necə parçalar susur, necə kölgə baxır. Rozanın əsərləri nə etirazdır, nə də etiraf. Bu əsərlər xatırladır: sənət sakit ola bilər. Qışqırmaq yerinə — kök sala bilər. Qayğıda. Ritualda. Qadında. O, bir məkan yaradır. Orada qalmaq olar. Orada özün olmaq — ağrıtmaz.
