İntiqam Ağayev

O çəkmir — o püskürür. Onun üçün rəng — səssizliyin astanasındakı bir qışqırıqdır. Hər fırça izi — yaddaşın yanığı kimi, yaşanmışın, unudulmamışın izidir. Onun kətanları — bir vəhy rituallarıdır. Baxan şəxs sanki sözlə ifadə olunmayanın yaşadığı bir çatın içinə boylanır. Asiman sərhəddə işləyir — daxili pıçıltı ilə vizual partlayış arasında. Onun rəsmi hekayə deyil — partlayışdır. O, ağrını təhlil etmir — onunla nəfəs alır. Hər bir əsər sanki soruşur: “Bunu doğrudan hiss etmək istəyirsən?” Əgər cavab “bəli”dirsə — artıq geri dönüş yoxdur. Asiman gözəlliyi axtarmır — o, həqiqəti axtarır.