Naxçıvan motivi

Bu — peyzaj deyil. Bu — torpağın epilepsiyasıdır. Qala olmağa yorulmuş bir şüurun çığırtısıdır. Quşlar sanki qiyamət gününün şahidləridir. Yaxud da çatlardan çıxmış ruhlardır. Rəng burada bəzək deyil — ağrının temperaturudur. Və əgər baxırsansa — nizam axtarmağa cürət etmə. Bu əsər baxmaq üçün deyil. Xatırlatmaq üçündür: daş da qopa bilər. Və qüllə də dağılmaq istəyə bilər. O, qırılmadan əvvəlki torpaq kimi əsir. Hər bir fırça izi — dözməyən bir sinirdir. Burada memarlıq yoxdur — özünü artıq saxlaya bilməyən formanın illüziyası var. Bu — simvolların konstruksiyadan sürüşüb düşdüyü dünyadır. Qala — artıq müdafiə deyil, xatirələrin məzarına çevrilib. Rəng burada çığırır — heç olmasa dağılma anında eşidilmək istəyir. Quşlar — azadlıq deyil. Onlar — hakimlərdir. Yaxud da geri dönməyəcək olanların kölgələri. Bu əsər — mədəniyyətin fəlakətlə toqquşduğu an haqqındadır. Ənənənin artıq yükə dözə bilmədiyi, və köklər yerinə çatların göründüyü an. Bu — faciə haqqında deyil. Bu — qopma haqqındadır. YAZƏM — artıq dayana bilmədiyin andır. Və düşməyə başlayırsan. Bu nə simvoldur, nə üslub. Bu — daxili dağılmadır, hansında ki, nəhayət özün olmağa icazə verilir.