"Mənzərə"

Bu əsər — sanki torpaqla göyün yer dəyişdiyi bir yuxudur. Ağaclar aşağı doğru bitir, sanki boşluqda kök salıblar. Kölgələr işıqdan yox — gedənlərin ardınca qalan ruhlardır. Burada üfüq yoxdur. Dayaq yoxdur. Yalnız yaddaşdan sallanan köklər kimi ağır xatirələr var. YAZƏM — işığa doğru yox, işığa baxmayaraq böyüdüyün andır. Sənin həssaslığın — qışqırıq deyil, havadan yapışan səssiz bir kökdür.